Dyybuk

خیلی تنها شدم

من که با رویای سرخم بادبادکی ساختم

زمانرا قرض می گیرم

فرصتم می دهد فرشته مرگ

تا با رویای سرخم

بادبادکی بسازم

برای خدایم

برای دلم

برای سخاوت دستانم

برای مهربانی دستان تو

که شاید دیگر نتوانم در دست بگیرمش

تا فرصتی باشد که سهم بگیریم

نگاهمان را از آسمان

بقچه می شوم در آغوش خودم

دلم را میان بازوانم قایم می کنم

تا آفت نزند........